Dindi van der Hoek is met haar geënsceneerde onderwaterfotografie op zoek naar tweedeling en balans van de innerlijke tegenstrijdigheid in de vrouwelijke psyche.

De waterspiegelingen/reflecties zijn een belangrijke basis geworden in de zoektocht naar haar eigen beeldtaal.

Zij is met haar geënsceneerde onderwaterfotografie op zoek naar tweedeling en balans naar de innerlijke tegenstrijdigheid: 

“Er is altijd een keerzijde in het beeld. Dat wat eerst sprookjesachtig esthetisch lijkt, krijgt een gedaante waarin frustratie en destructie de overhand krijgen.” 

Als kijker word je geconfronteerd met beelden die tegelijkertijd intiem en intimiderend van aard zijn. 

Deze innerlijke tegenstrijdigheid geeft haar werk een onmiskenbaar karakter.

In iedere vrouw bevindt zich in feite een tweede vrouw; een uiterlijk wezen en een innerlijk criatura, een dat in de bovenste wereld leeft en een dat in de wereld leeft die niet zo gemakkelijk valt te ontwaren. Het uiterlijke wezen leeft bij daglicht en kan gemakkelijk worden waargenomen. Maar de criatura komt meestal van ver naar het oppervlak, duikt vaak op en verdwijnt even snel weer. De paradox van de dubbele natuur van vrouwen is, dat deze  ‘twee vrouwen in een zijn ‘  afzonderlijk maar aaneengekoppelde elementen in de psyche die zich op duizenden manieren verbinden.   (Citaat:Clarissa Pinkola Estes)